KOMPENDIUM METAFIZYKI NEOTOMISTYCZNEJ

Jest to strona przedstawiająca uproszczoną wersję metafizyki tomizmu konsekwentnego sformułowanego przez Mieczysława Gogacza. Misja takiej filozofi polega na kierowaniu człowieka do Prawdy i Dobra, oraz pomocy w identyfikacji fałszu i zła w zyciu codziennym. Neotomizm konsekwentny jest przełomowym etapem w realizacji zasady empiryzmu genetycznego polegającej na wiązaniu umysłu z przedmiotem poznania za pomocą empirii i praktyki. Przyjęcie tej filozofii jest procesem edukacyjnym władz poznawczych, od których tu wymaga się wysiłku, czyli przystosowania umysłu do poznania Prawdy, a woli do skierowania sie do Dobra. Proces ten powoduje wysiłek umysłu, który zaczyna stawać w opozycji do głównego nurtu kulturowego, opartego na racjonaliźmie genetycznym często zbaczającego w kierunku fałszu i zła. Ten neotomizm nie przytacza już dowodów na istnienie Boga, gdyż zgodnie z empirią Bóg jest Pierwszą Przyczyną, a jako przyczyna jest zawsze tam gdzie działa - czyli JEST w każdej reczy. Ten empiryczny wniosek ontologiczny jest podstawą konieczności Boga i podstawą realności świata. Strażnicy idealizmu filozoficznego poprzez odrzucenie realności świata zewnętrznego mają wolną rękę do propagowania ateizmu, agnostycyzmu, woluntaryzmu i relatywizmu moralnego. Dają w ten sposób podstawy filozoficzne dla dominacji polityki w całym obszarze kultury i cywilizacji, i warunki dla pełnej swobody sterowania i manipulowania ludźmi. Szeroko propagowany na całym świecie idealizm filozoficzny nie pomaga kontaktować się ludziom z realną rzeczywistością - przez co nie mają oni też kontaktu z prawdą. Powoduje to degenerowanie ludzkości do pozycji biernej inertnej masy potrzebującej sterowania. Prawdziwa edukacja nie poucza ludzi jak mają myśleć i co mają robić, ona uczy myślenia i działania kontaktującego z realną rzeczywistością ludzką i boską, i ubogaca ich poprzez kontaktowanie z Prawdą i Dobrem realnej rzeczywistości. Prawda, która jest przecież własnością istnienia wszystkich realnych jednostkowych faktów stworzonych przez Boga jest fundamentem wszelkiej działaności edukacyjnej, dlatego powinna być podstawową zasadą Nowej Ery naszej cywilizacji. Bez realnej Prawdy edukacja jest tylko manipulacją. Podstawową zasadą filozofii empiryzmu genetycznego jest codzienny kontakt z rzeczywistością i rozumienie istoty i istnienia spotkanych faktów jednostkowych. (DZ)

Filozofia neotomistyczna może spełniać tą podstawową rolę edukacyjną dla zmanipulowanej ludzkości. Strona ta nie jest zwykłym streszczeniem metafizyki tomizmu. Jest ona rekonstrukcją ontologiczną pomijającą kilka koncepcji tradycyjnie metafizycznych, ale dzisiaj już anachronicznych i źle rozumianych przez współczesnego człowieka, jak również akcydentalnych dla samej ontologii jako nauki filozoficznej. Chodzi tu przede wszystkim o takie pojęcia jak substancja i przypadłość, forma i materia, koncepcja celowości przyczynowej. Termin substancja został tu zastąpiony terminem faktu jednostkowego, a samą nazwę substancja zachowano w tej rekonstrukcji jako nazwę dla faktów jednostkowych będących substancjami chemicznymi - jako pierwiastkami i ich związkami. Jest to bardziej zgodne ze współczesną konwencją nazewnictwa faktów jednostkowych, do których obok substancji chemicznych zalicza się rośliny, zwierzęta i ludzi.
Przypadłość w tej rekonstrukcji jest traktowana jako własność istotowa i wyznaczana przez przyczyny zewnętrzne, które determinują istotę faktu jednostkowego. Jest wiele własności istotowych, ale zgodnie z układem SI jest siedem głównych tabelarycznych własności: czasowość [s], przestrzenność [m], termalnośc [K], ilość [kg], jakość [mol] elektryczność [A] świetlistość [Cd].
Decydujące dla tradycyjnego tomimu pojęcia aktu i możności są tu aspektami istnienia i istoty - to co istnieje jest aktualne, to co istotowe jest możnościowe jako nieustannie kształtowane przez aktualnie istniejące przyczyny zewnętrzne. Pozostałymi aspektami istoty i istnienia są forma i materia. W tej rekonstrukcji forma i akt reprezentowane są za pomocą istnienia, a materia i możność reprezentowane są za pomocą istoty. Istnienie i istota są przyczynami wewnętrznymi faktu jednostkowego. Mają one oczywiście swoje realne przyczyny zewnętrzne w postaci boskiej Pierwszej Przyczyny, która jest Samoistnym Istnieniem jako czysty Akt ESSE.

W tej rekonstrukcji dokonano istotnej rekonstrukcji przyczyn celowych, które jako zewnętrzne przyczyny istotowe determinują stronę potencjalną faktu jednostkowego (istotę) , dlatego nazwano je przyczynami istotowymi. Zrezygnowano tu z przyczynowości celowej i z samej zasady celowości, która była dotychczas najsłabszą stroną metafizyki tomistycznej. Takie rozumienie zewnętrznych przyczyn istotowych bardzo dobrze oddaje aktualizm tej ontologii - tylko istnienie stanowi to czym jest dany fakt (byt) teraz - aktualizuje w nim wszystkie przyczyny zewnętrzne ustanawiając aktualny obraz istoty faktu.
Zrekonstruowano tu rozumienie istnieniowej przyczyny wewnętrznej faktu jednostkowego jako jego istnienia . Fakt ten jest nie tylko urealniany ale również aktualizowany w sferze istotowej. Fakt jednostkowy w swej istotowej treści jest determinowany przez przyczyny zewnętrzne istotowe (formalne), które w każdej chwili jego trwania aktualizowane są przez wewnętrzne istnienie. Istnienie to scala działanie wszystkich przyczyn zewnętrznych powodując stabilność i tożsamość istoty faktu jednostkowego. Istota ta swoje trwanie zawdzięcza całkowicie istnieniu faktu jednostkowego, a swoją treść zawdzięcza zewnętrznym przyczynom istotowym, które zostały zaktualizowane w trwającym faktcie jednostkowym.

Arystotelesowska teoria czterech przyczyn uzyskuje w tym neotomizmie swoją znakomitą kontynuację. Są zatem przyczyny istnieniowe i istotowe. Do istnieniowych zaliczamy wewnątrz faktualne istnienie i zewnątrz faktualną przyczynę jego istnienia czyli pierwszą ESSEncję jako samoistniejącą, niestwarzalną, niezniszczalną i niewyczerpywalną. Do istotowych zaliczamy przyczynę wewnętrzną faktu w postaci jego (formalnej) istoty, i jej zewnętrzne przyczyny istotowe determinujące jej zawartość, ale nie jej trwanie. Wszystkie przyczyny są zawsze tam gdzie działają i są tym co sprawiają.

Fakt jednostkowy jest zatem rozumiany w tej rekonstrukcji całkowicie aktualistycznie jako istniejący tu i teraz, wyznaczający swoim trwaniem czasowość i przestrzenność. Czas i przestrzeń są zatem tylko własnościami konkretnego faktu jednostkowego i poza nim nie istnieją.

Podstawą całego neotomistycznego systemu myślowego jest relacja kontaktowania - jako podstawa praxis - która jest jednocześnie źródłem ontologii, epistemologii i aksjologii. Kontaktowanie to jest zespołem relacji istnieniowych, które jako wzajemne oddziaływanie dwóch faktów, nie ma żadnego celu poza sobą, a takie działanie zgodnie z rozumieniem arystotelesowskim nazywa się praxis. I rzeczywiście ontologia neotomistyczna to system praktyczny a zarazem teoretyczny. Tą ontologię się praktykuje - ona jest już teoretycznie wytworzona jako neotomistyczna wiedza naukowa. Teoria w tej ontologii ma jednak miejsce w sensie neotomistycznej kontemplacji (bios theoretikos), która jest wg Arystotelesa najwyższym celem życia człowieka. Twórca polskiego tomizmu Mieczysław Gogacz idzie jednak dalej - sama kontemplacja to za mało trzeba mądrości ontologicznej czyli kontemplacji nie byle jakiego faktu, ale faktu dla nas. To znaczące uzupełnienie Gogacza jest właściwym zdefiniowaniem prawdziwego celu życia filozofa. Filozof to człowiek miłujący mądrość.
W ten sposób ontologia neotomistyczna ta jest pierwszą filozofią która w sposób systemowy łączy teorię z praktyką. Praktyka jako trwanie realnych relacji istnieniowych jest miejscem teorytycznej kontemplacji spotkanego faktu jednostkowego - szczególnie faktu osobowego, i jako taka jest wartością aksjologiczną. Gdy dodamy tu świadome używanie poznania niewyraźnego intelektu możnościowego na gruncie którego generowane jest słowo serca kierujące do spotkanego faktu jednostkowego, mamy już komplementarny system filozoficzny składający się z ontologii, aksjologii i gnoseologii. Te trzy dyscypliny tylko w tej jedynej filozofii mają ściśle określony obiekt poznania i metodologię postępowania poznawczego. Dzięki temu tylko na jej gruncie są prawdziwymi dyscyplinami naukowymi opartymi na empirii. Dla pełnej jasności tą filozofią jest oczywiście filozofia klasyczna, która bierze początek u Arystotelesa, konsekwentnie była rozwijana przez Tomasza z Akwinu, a współcześnie doprecyzowana i usytematyzowana przez Mieczysława Gogacza. Jej tradycyjne powiązanie z katolicyzmem jest dla niej czymś istotnym ale czysto zewnętrznym, a szczególnie w obecnych czasach z powodu powiązania kościoła z irracjonalizmem i agnostycyzmem filozoficznym.

KOŁO ONTOLOGICZNE

Ontologia tu prezentowana jest kołowym układem zdań o fakcie jednostkowym, realnym i aktualnym. Wszystkie elementy tego faktu wymagają odwołania się zaraz do innych zdań o nim. I trudno ustalić, które zdanie jest pierwsze. Właściwie wszystkie zdania o fakcie jednostkowym są pierwsze, gdyż każde z nich informuje o jakimś aspekcie jego bytowania. Rzeczywistość więc jest sumą samodzielnych w faktów jednostkowych i wiążących je niesamodzielnych relacji, wspartych na przejawach istnienia i istoty. Kołowej struktury ontologii domaga się sam byt jednostkowy, istotowy układ przyczyn i skutków oraz sam porządek istnienia. Takie jednak jednoczesne wypowiedzenie wszystkich zdań metafizyki nie daje się realizować z powodu struktury mowy. Kołowo funkcjonujący zespół zdań musimy wypowiadać liniowo, ale identyfikacja faktu jednostkowego wymaga istotowego układu przyczyn i skutków. Wypowiadanie natomiast tych zdań spełnia się w liniowym układzie wskazywania na przyczynę skutku.

Drzewo ontologiczne

Ontologię tu prezentowaną można scharakteryzować za pomocą dziesięciu pojęć przedstawionych w postaci drzewa.

Atrybutywizm - byt jednostkowy przejawia swoją istotę i istnienie poprzez własności istotowe i istnieniowe. Do własności istnieniowych należy zaliczyć realność, aktualność, odrębność, jedność, prawdę, dobro, piękno. Własności istotowe można podzielić na główne i poboczne. Do własności głównych można zaliczyć: przestrzenność, czasowość, ilość, energetyczność, termalność, świetlistość. Do pobocznych wszystkie własności które są wyposażeniem poszczególnych istot istniejących.

Aktualizm - oznacza że istnieją tylko byty jednostkowe aktualnie tu i teraz. Abstrakcyjna czasoprzestrzeń nie istnieje, gdyż czasowość i przestrzenność to własności istotowe każdego faktu. Jeśli coś istnieje to jest to wynik aktu jego istnienia. W sferze istotowej faktu jednostkowego oznacza to recentywizm - byt jednostkowy istnieje teraz (recens). Nie istneje w przyszłości ani w przeszłości. Fakt jednostkowy wyznaczony przez jakąś treść istotową istnieje w czasie - ma swój początek i koniec. Aktualizm oznacza że ta ontologia jest ontologią faktu aktualnego, a gnoseologia jest gnoseologią aktualnego momentu prawdy. Filozofię uprawia się tylko tu i teraz w trakcie spotkania faktu jednostkowego.

Kardializm - oznacza że główną władzą poznawczą jest intelekt bierny, który identyfikuje spotkany byt jednostkowy w sposób niewyraźny. W trakcie takiego spotkania generowane jest słowo serca, które jest skierowaniem się do faktu spotkanego całą swoją istotą w swej prawdzie i dobru. To wszystko dokonuje się najpierw w obszarze mowy serca a następnie w obszarze mowy ciała - udostepnianie się innym bytom (prawda) oraz udzielanie się dla nich (dobro).

Veritaryzm - oznacza że decydującym przejawem każdego istnienia jest jego prawda - czyli udostępnianie się innym bytom. Jest to najbardziej powszechnie doznawana własność istnieniowa. Doznajemy jej głównie dzięki istotowej własnośći świetlistości.

Kauzalizm - wyznaczony jest przez przyczyny wewnętrzne faktu jednostkowego - istotę i istnienie, oraz przyczyny zewnętrzne tych przyczyn. Są to zewnętrzne przyczyny determinujące istotę, oraz pierwsza przyczyna istnieniowa zapoczątkowująca istnienie aktualizujące i urealniające istotę.

Egzystencalizm - jest zasadą prymatu istnienia (łac.existentia), która polega na kierowaniu się przede wszystkim do istnienia spotkanego faktu naturalnego, który przejawia się poprzez swoje siedem atrybytów: realność, aktualność, odrębność, jedność, prawdziwość, piękność i dobroć. Oznacza ona żefałsz i zło nie istnieją.

Esencjalizm - jest to zasada uznająca, że powód tego, czym byt jest czyli urealniona zaktualizowana , wyodrębniona, jednostkowa treść ekonstytuowana jest pod wpływem zewnętrznych przyczyn istotowych. Ta treść to główne, konieczne w istocie własności, które sprawiają żebyt jest tym, czym jest

Sapiencjalizm - zasada mądrości (łac. sapientia - mądrosc) polegająca na kierowaniu się w poznaniu i postępowaniu prawdą i dobrem faktu istniejącego (spotkanego), który jest dobrem dla nas, kiierowaniu się do niego za pomocą wygenerowanego słowa serca całą zawartością swojej istoty w jej prawdzie i dobru.

Pluralizm - zasada zgodnie z którą nie istnieje wspólne tworzywo faktów, lecz że każdy byt jednostkowy jest ukonstytuowany z właściwego mu niepowtarzalnego tworzywa, stanowiącegowewwnętrzne przyczyny faktu (istnienie i istotę).

Realizm - zasada uznająca stanowisko,że byty istnieją niezależnie od naszego poznania i tworzenia, oraz że poznajemy te byty, a nie tylko własne myśli i wytwory. Jest to konsekwencja tezy że pierwszym przedmiotem ontologii jest to co jest.

Empiryzm - genetyczny jest podstawą - korzeniem tego drzewa. Trzeba go rozumieć jako całożyciowe doświadczenie neuronowe, które jest ddostepne w każdej sytuacji poznawczej w trakcie spotkania czyli ludzkiej PRAXIS.

Fakt jednostkowy w gogaczowsko - tomistyczno - neotomistycznej ontologii spotykany jest każdorazowo w codziennej praktyce życiowej. Jest to pierwsza realizacja filozofii arystotelesowsko-tomistycznej w której teoria {theorein) jest w jedności z praktyką (praxis), a dzięki nim w pełni świadomie możliwa jest twórczość (pojetikos). Gwarantem prawdziwości tej ontologii jest empiria czyli całożyciowe doświadczenie neuronowe człowieka który tą ontologią się posługuje. Sieci neuronowej nie da się oszukać za pomocą jakiejś błędnej filozofii.
Znaczne modyfikacjie zostały tu dokonane również w dziedzinie aksjologii, która uzyskuje tu globalnego wymiaru skoncentrowanego na ludzkości jako wspólnocie osób, oraz na humaniźmie (ludzkości) jako trwaniu relacji osobowych. Wartosci osobowe przejawiające człowieczeństwo czyli ludzkość człowieka są podstawą budowania globalnej wspólnoty ludzkiej w której więzi narodowe przestają odgrywać centralną rolę. Ludzkość indywidualna to warości czysto ludzkie oparte na istnieniu człowieka i jego człowieczeństwie.